Ed van Eeden: “Ik dacht: nu doe ik een roman, ik weet hoe het moet”

En de schrijver, hij schreef voort. Opgeborgen in zijn Utrechtse huis, weggedoken tussen dertigduizend boeken. Daar sluit Ed van Eeden het geheim van de realiteit op, daar bevriest hij een wereld in beweging. Ed van Eeden jaagt de cursor over zijn scherm. Schrijven is werken. Hard werken. Dertig, véértig boeken vloeiden uit zijn pen. Non-fictie, fictieromans, politieromans, jeugdboeken. De Vogelspin bijvoorbeeld, of Liefste Litteken. Dossier Kinderroof of Ik ben geen dief. Hij vertaalt, schrijft op freelance-basis en opereert als journalist. Maar Ed van Eeden is schrijver, vooral schrijver. Het mag dan noeste arbeid zijn, zonder de enorme fantasie, de fantastische verbeeldingskracht, de krachtige inspiratie en de inspirerende geestdrift zou Ed Ed niet zijn. Want Ed van Eeden mag dan veel geschreven hebben, nog veel meer heeft hij niet geschreven. De verhalen spoken door zijn hoofd. Een ding is zeker: de spanning zal er niet in ontbreken. Dreiging zelfs zal erin voorkomen. De constante dreiging van de werkelijkheid om ons heen. Ed van Eeden weet het steeds weer op kunstige wijze te vervlechten in de fictieve wereld die hij vangt in letters. Ach, spanning. Vertel Ed wat. Als je schaakt op een niveau waarin je zo langzamerhand met de meesters om de tafel kunt, dan ken je de spanning waarin je alleen het tikken van de klok hoort. Maar Ed van Eeden kent ook humor. Niet op het niveau van de kwinkslag, maar daarboven. De humor, als onverwachte luchtbel in een opgebouwde span­ning. De humor als eenzijdig accent op de karikaturen die de werkelijkheid ons biedt. Nee, zet Ed van Eeden maar op het podium. Zijn lezing lezend, een hoofdpersoon interviewend, een zaal leidend. Wat hij ook doet, hij doet het als Ed van Eeden. Sprekend.

---

---