Jeroen Wielaert: “Ik hou van schoonheid en sereniteit”

Televisie trok hem nooit. Jeroen Wielaert is alleen te horen en te lezen. Radio is zijn passie, schrijven zijn lust en zijn leven. Bloemrijk is hij, uitbundig zelfs, gepassioneerd, warm. Op zoek is deze rusteloze zwerfkat naar het mooiste van de wereld. Naar schoonheid en sereniteit. Naar culturele wondertjes, kunstzinnige talentjes, maatschappelijke juweeltjes. En naar de mens achter al dit moois. Schreef hij daarom soms De missie, de kruispun­ten van Harry ‘Cuby’ Muskee? Schreef hij daarom Biografie van een hotel? Schreef hij daarom Pijn en glorie van de polder, vol met Hollandse wielerlegenden? Nee, het wiel heeft Jeroen niet uitgevonden. Zeker niet. Maar de wielersport en Jeroen zouden zonder elkaar toch niet zijn, wat ze zijn. Jarenlang ging Jeroen door het leven als de wielercolumnist. De wielerjournalist. Wat? Hij was de poëet onder de vaderlandse wielerverslaggevers. De bevlogen commentator van ‘Radio Tour de France’. Maar Je­roen zocht naar verbreding. Naar verdieping. Te horen op het ‘Radio 1 Journaal’. Hij was het gesproken beeld van ‘Een leven lang’, waar hij kunstenaars van allerlei snit, maar in ieder geval van bóven de zestig, ondervroeg. Jeroen heeft een bijzondere charme, een veelzijdige woordenschat, een creatieve geest. Lichtvoetig kan hij zijn, ernstig als het moet. Grondig, maar ook gewiekst. En daarom is Jeroen bij uitstek de man om, ja, waarom eigenlijk? Om uit zijn boeken te laten voorlezen. Om een stevig forum te leiden. Om te praten en te discussiëren over sport of cultuur. Om dagvoorzitter te zijn. Om een boek te presenteren. Jeroen Wielaert doet het zoals hij is. Boeiend. Sprekend.

---

---

Film